Het openingssysteem van een parachute is verbluffend eenvoudig, de kans op het gevaar van een z.g.n. "total" is bijna net zo groot als de kans dat er plotseling een wiel van je auto af valt terwijl je rijdt. Als je auto in stapt denk je ook niet: en nu maar hopen dat ik dadelijk de deur nog open krijg om er uit te komen, want open gaat 'ie heus wel."

Springen is veilig zolang je beseft dat het levensgevaarlijk kán zijn. Een opleiding voor het springen is gebonden aan zeer strenge regels. Deze wordt ook allleen gegeven door Instructeurs die een gedegen opleiding en stage hebben genoten en volgens de eisen van het KNVvL hun diploma behalen. Dit is trouwens de enige kaderopleiding binnen de luchtvaart met ministeriële goedkeuring.

"Bij het springen wordt er volgens mij maar een beetje aangerommeld..?"

In nederland kennen we ongeveer 12 para-clubs en 3 commerciële spring-centra's die allemaal aangesloten zijn bij het overkoepelende orgaan KNVvL. Op elke club ziet de instructeur van dienst toe op de toelating van springers die de lucht in gaan. Ook houdt hij contact met de Meteo van het luchtvaartterrein om de juiste beslissingen te kunnen nemen die door het weer beïnvloed kunnen worden. Elke club/centrum heeft een door de rijksluchtvaartdienst toegewezen drop-zone. In de gehele luchtvaart is o.a. op aeronautische kaarten aangegeven en d.m.v. NOTAM's bekend waar er gesprongen kan worden. Tijdens het droppen is er continu contact met de luchtverkeersleiding van dat gebied. In veel gevallen zelfs met Amsterdam Approach i.v.m. de plaatselijk al dalende Boeings. Vanaf de dropzone is er radiocontact om toe te zien op de vrije doorgang in het onderste luchtruim. Al met al een hele organisatie die strikt volgens de regels opereert.

Ja dat klopt! Maar daarom is het juist zo leuk. Het is een zeer bijzondere ervaring die op geen enkele manier onder woorden te brengen is.

Een beetje lef moet je wel hebben ja, maar in springend Nederland springen allerlei mensen van alle soorten niveaus. Op Rotterdam hebben we bijvoorbeeld politiemensen, doktoren, een anasthesist, elektriciëns, account managers… Zij hebben allemaal ontdekt dat springen heel leuk is en zeker wel een veilige sport te noemen is.

Nee, in principe kan iedereen aan deze sport meedoen, mits hij beschikt over een medische verklaring en een lidmaatschap van het KNVvL en een springbewijs. Het springbewijs kun je behalen na het goed afleggen van een examen die gevolgd wordt na de opleiding.

Er gaat altijd een Jumpmaster mee die je volledig begeleid. Vóór het springen krijg je een briefing, waarbij het in de opleiding geleerde stuurcirquit wordt geprojecteerd op de huidige situatie op het veld.

Als er een ongeluk met parachutespringen gebeurt, staat het meteen met koeieletters in de krant. Het vooroordeel krijgt hierbij dus het voordeel van de twijfel… Relatief gezien zijn er bij parachutespringen minder ongelukjes dan bij een andere sport.

Stel je even voor dat je met een auto over een 80km weg rijdt… en aan de andere kant komt een vrachtwagen je tegemoet. Tijdens het passeren zit er vaak maar een meter tussen. En dit komt meerdere malen voor, waarbij en mogelijke botsing ook nog eens afhangt van de oplettendheid van de andere chauffeur. Toch vinden we dit normaal, omdat we het gewend zijn.

Alle reserveparachutes worden verplicht elke 6 maanden ontplooid en in zijn geheel nagekeken. Daarna mogen deze alleen door enkele vouwbevoegden weer gevouwen worden op een zeer speciale manier, waardoor de opening gegarandeerd en snel is. Het gehele springmateriaal wordt elk jaar aan een soort APK onderworpen door een erkend valschermtechnicus waarvan we er in Nederland 20 kennen.

Het nauwkeurig vouwen van de hoofdkoepel is hoofdzakelijk om de slijtage van het materiaal zo klein mogelijk te houden. Uiteraard gaat dit ook op voor de openingsvoortgang die het ontplooien tot een goede koepel moet garanderen. Het vouwen van een hoofdkoepel staat onder controle van vouwcontroleurs. Als één controlepunt niet is afgetekend op de bijbehorende kaart moet de chute opnieuw worden gevouwen. Het vouwen van een reserve mag alleen gebeuren door een reserve-vouwbevoegde en neemt ongeveer een half uur in beslag. Het vouwen van een hoofdkoepel kan door iedereen gedaan worden ( bij cursistenmateriaal onder toezicht van een vouwcontroleur) en neemt ongeveer 10 minuten in beslag.