 |
‘Doodeng, maar
de ultieme kick’
Vanaf 12000 voet met een
snelheid van tweehonderd kilometer
per uur naar beneden
vallen, terwijl de adrenaline
door je lijf raast en je erop
vertrouwt dat je parachute op
tijd opengaat. Helemaal gestoord
of dé kick van je leven?
Metroverslaggever Sanne van
der Most waagde het erop.
Wie het aandurft om te abseilen
van de Euromast en op zestien meter
diepte in het ijskoude Grevelingenmeer
te duiken, draait zijn
hand niet om voor een simpel parachutesprongetje,
toch? Zenuwachtig
was ik de avond van te voren
dan ook totaal niet. Misschien
maar beter ook, want angst is een
slechte raadgever en anders had ik
het misschien wel nooit gedaan.
En dat zou jammer zijn; want als
ik terugdenk aan de adrenalinekick
die het oplevert en het superstoere
idee dat ik van 12000 voet,
ofwel vier kilometer hoogte naar
beneden ben gesprongen en het
heb overleefd, zou ik het morgen
zo weer doen. Dat ik na afloop helemaal
trillerig en halfstoned op
mijn benen stond, maakte helemaal
niets uit.
Aerodynamische pakken
Skydive Rotterdam, de parachutevereniging
op Rotterdam Airport,
is het beginpunt van dit doodenge
avontuur. Naast een heleboel fanatieke
hobbyisten die, zodra het
even kan, de lucht ingaan, maken
hier ook ieder weekend een paar
onervaren durfals, geketend aan
een instructeur, hun eerste tandemsprong.
In clubhuis ‘The
Flying Dutchmen’ liggen allemaal
opengevouwen parachutes op de
grond.
Stoere mannen in aerodynamische
pakken met brilafdrukken
van de vorige
sprong nog op
hun voorhoofd,
zijn bezig met
het prepareren
van
hun parachute.
Die van mij ligt ook al
klaar. Instructeur Michel, aan wie
ik mijn leven zometeen ga toevertrouwen,
legt uit hoe we straks uit
het vliegtuig gaan springen, hoe
we communiceren - want zo hoog
in de lucht hoor je elkaar niet - en
hoe we het beste kunnen landen
zonder een been te breken.
Na wat heen en weer gebel over
de bewolking en de windrichting,
en een half uur uitstel omdat er
misschien te veel wolken zijn, is
het dan eindelijk toch zover. Samen
met een paar individuele
springers, die vandaag hand in
hand een groepssprong gaan maken,
stap ik in een busje dat ons
naar het vliegtuigje brengt. Hoewel
de spanning stijgt, ben ik me
nog steeds niet helemaal bewust
van het feit dat ik zometeen vier
kilometer naar beneden ga vallen.
Boven de wolken
De reis naar de ideale springhoogte
neemt ongeveer een kwartier
in beslag. Dicht opeengepakt
in een
minivliegtuigje met zeven
andere springers
bij wie de adrenaline
per meter
stijgt, bekruipt
mij
nu toch
ook
wel het gevoel dat het heel binnenkort
toch echt gaat gebeuren.
Als we boven de wolken zijn, is
het eindelijk zover. De deur gaat
open en een voor een laten mijn
medepassagiers zich loodrecht
naar beneden vallen. Geen twijfelacties
zoals in films waarbij mensen
toch niet durven en eruit worden
geduwd; gewoon allemaal
stoere kerels die achter elkaar uit
het vliegtuig springen alsof het de
normaalste zaak van de wereld is.
Als de laatste is gesprongen, is
voor mij het uur der waarheid
aangebroken. Instructeur Michel
heeft zijn pak stevig aan het mijne
vastgeklikt en voorzichtig schuiven
we naar de deur. “Oké”, zegt
hij. “Ben je er klaar voor? Hou je
pak goed vast, zet je voeten op het
trapje, hoofd in je nek en daar
gaan we.”
En in een tempo dat ik in mijn
hele leven nog nooit eerder heb
meegemaakt, storten we uit het
vliegtuig. Het gaat zo snel dat ik
de eerste drie seconden gewoon
niet durf te kijken. Dat het zo ontzettend
eng zou zijn, had ik me
nooit kunnen voorstellen. Tegelijkertijd
wil ik natuurlijk niets
van dit unieke moment
missen. Zodra ik weer
durf, doe ik mijn
ogen open
en zie
ik dat we midden in de wolken zitten.
Dan krijg ik twee klappen op
mijn schouders; het teken dat ik
mijn pak kan loslaten en mijn armen
kan spreiden in de lucht.
Held
In veertig seconden vrije val schieten
we met tweehonderd kilometer
per uur door de lucht. Heel
vreemd om dat te beseffen. Maar
tegelijkertijd natuurlijk een superkick.
Een paar meter verderop ‘vliegt’ ook Arie, die tijdens zijn
vrije val niet alleen op tijd zijn eigen
parachute moet opentrekken,
maar onderweg ook nog eens mijn
hele rit op dvd en digitale camera
vastlegt. Leuk voor het nageslacht
als ik deze sprong ga overleven en
anders in elk geval een mooie laatste
herinnering.
Als we de wolken achter ons
hebben gelaten en de weilanden
van Rhoon steeds dichterbij komen,
schiet ik ineens met een
ruk omhoog. “Oja, dat is natuurlijk
de parachute”, bedenk
ik me. Totaal in beslag
genomen door
veel spannender dingen,
heb ik er tijdens
de val gelukkig
geen
seconde
over nagedacht
of die wel open zou gaan.
Nu is er tijd om rustig te genieten
van het uitzicht, een beetje heen
en weer te sturen en ons voor te
bereiden op de landing. “Benen
goed omhoog houden”, waarschuwt
Michel. “Dan land ik als
eerste.” Gelukkig gaat alles helemaal
goed en word ik als held
door de andere springers binnengehaald.
Met een certificaat en
een dvd met mezelf in de hoofdrol rijd ik naar huis.
SANNE VAN DER MOST
Bron: www.metronieuws.nl |
